Frank De Winne

After completing his pilot training with the Belgian Air Force in 1986, Frank flew Mirage 5 aircraft. He was detached to SAGEM in Paris, France in 1989 where he worked on the Mirage Safety Improvement Programme. He was responsible for preparing operational and technical specifications.

In December 1992, Frank was appointed to the Test and Evaluation branch of the Belgian Air Force. As a test pilot, he was involved in an electronic warfare programme on the F-16 called CARAPACE at Eglin Air Force Base, USA, and a Self-Protection Programme for the C-130 aircraft. During that period, he also flew from Gosselies in Charleroi, Belgium, as a reception pilot in different types of aircraft.

From January 1994 to April 1995, Frank was responsible for the flight safety programme of the 1st Fighter Wing at Beauvechain, Belgium.

From April 1995 to July 1996, as a senior test pilot in the European Participating Air Forces when he was detached to Edwards Air Force Base, California, USA, he worked on an update of the F-16 aircraft, focusing on radar testing.

From 1996 to August 1998, Frank was a senior test pilot in the Belgian Air Force, responsible for all test programmes and for all pilot-vehicle interfaces for aircraft and aircraft software updates. From August 1998 to January 2000, Frank was the Squadron Commander of the 349th Fighter Squadron at Kleine Brogel Airbase, Belgium.

During operation Allied Force, Frank was the detachment commander of the Deployable Air Task Force, a combined Belgian/Dutch detachment that flew about 2.000 sorties during the NATO campaign. Frank has logged 17 combat sorties.

Frank has logged more than 2.300 hours flying time on several high-performance aircraft, including the Mirage, F-16, Jaguar and Tornado.

In January 2000, Frank joined ESA’s Astronaut Corps based at the European Astronaut Centre in Cologne, Germany. He provided technical support for the X38 Crew Return Vehicle project, located at ESA’s research and technology centre, ESTEC, in Noordwijk, the Netherlands.

Frank became Head of ESA’s European Astronaut Centre in Cologne, Germany on 1 August 2012. Since 2017, he has been in charge of International Space Station (ISS) operations at ESA, and in 2020 became ESA’s ISS Programme Manager. 

Spaceflight experience

From 30 October to 10 November 2002, Frank flew the Odissea mission, a support flight to the International Space Station. He served as a flight engineer on the updated Soyuz TMA spacecraft on launch, and on a Soyuz TM for reentry.

Frank’s prime task of the 11-day mission was to replace the Soyuz TM-34 vehicle attached to the Space Station with the new Soyuz TMA-1.

During his nine days spent on the Space Station, Frank ran 23 experiments in life and physical sciences and education, including experiments in Europe’s Microgravity Science Glovebox. The mission was sponsored by the Belgian Federal Office for Scientific, Technical and Cultural Affairs.

From 27 May to 1 December 2009 Frank was sent on the Oasiss mission, a long-duration flight to the International Space Station. As part of Expedition 21 Frank became the first European commander of the orbital outpost. He was also Soyuz TMA-15 and Expedition 20 flight engineer.

One of Frank’s key tasks during the mission was to operate the Station’s robotic arm to dock Japan’s first HTV cargo vehicle. He was also the main operator of the Japanese robotic arm, used to transfer experiments to Japan’s external payload facility on the country’s Kibo Laboratory. More than 1000 crew hours were dedicated to science. Special events were also held to support UNICEF’s Belgium WaSH (Water, Sanitation and Hygiene) campaign.

After his mission, Frank chaired the technical committee of the second EU–ESA Space Exploration Conference in Brussels in 2010.

Language : English

Timing main subjects

1.19: Officer pilot in the Belgian Air Force (BAF)

05.35: Participation in all major aircraft programmes of the BAF

10.18: Allied Force – Commander DATF in Amendola

15.20: How to become an astronaut…

21.35: First Soyuz mission in October 2002

28.51: “Public relations” … part of the job!

35.33: Long space duration flight in 2009

41.29: Head of the European Astronaut Centre (EAC) and ESA ISS Programme Manager

Viscount Brigadier general Frank De Winne, a unique interview!
Viscount Brigadier general Frank De Winne,a unique interview! Part II Album




TMA-15 Landing with ESA Frank De Winne CSCA Bob Thirsk and Russian Romanenko

Georges castermans

A great flying career dedicated to combat operations.

Georges Castermans

Georges Castermans s’engage à la Force aérienne le 29 janvier 1951 comme candidat officier auxiliaire afin de devenir pilote. Après un grading sur SV-4 à Wevelgem, il poursuit sa formation aux États-Unis en avril 1951. ll fait partie de la classe 52-C et vole sur T6-G à Goodfellow AFB et ensuite à Bryan AFB, toujours au Texas, sur T-28 et sur T-33. Il obtient ses Silver Wings le 10 mai 952.

De retour en Belgique, il séjourne près de dix ans au 2Wing à Florennes (3 juin 1952 – 23 janvier 1961). Il fait partie des 2e, 3e et 1re Esc comme pilote, Flight Co, Ops Officer et officier technicien. Il fera aussi partie du Groupe de vol en fonction de PAI (Pilot attack instructor) et d’Ops & Training. Entretemps, il retourne aux USA en 1955, à la Fighter Weapons School de Nellis AFB pour y suivre le cours d’instructeur de tir. Fin 1955, il est aux Pays-Bas pour six mois afin d’assurer la réception des F-84F belges.

En janvier 1961, il rejoint la section Planning à l’État-major de la Force aérienne, pour y créer le Bureau Engins Téléguidés et devenir l’adjoint de l’officier de projet du F-104 Starfighter.

En mai 1963, il est posté au 1er Wing de Beauvechain comme pilote d’essai du Groupe de maintenance sur F-104. Il fait ainsi partie des premiers pilotes convertis sur l’avion.

Le 16 juillet 1963, il doit s’éjecter, son appareil étant devenu incontrôlable à la suite d’une panne technique.

En octobre 1963, il est nommé officier d’opérations à la 350Esc. Il en reprend le commandement en juin 1964. Nommé major au mois de décembre, il dirige l’équipe de pilotes du 1er Wing et de contrôleurs du CRC Glons qui remporte la compétition de défense aérienne d’AFCENT et le Trophée Guynemer. Cette victoire leur vaudra d’être désignés comme lauréats du Trophée National du Mérite Sportif.

De novembre 1965 à juin 1968, il occupe la fonction de Chef du Bureau Ops du Commandement TAF. En juin 1968, il revient au 1er Wing en fonction de Commandant du Groupe de vol et en décembre 1968, il est nommé lieutenant-colonel. Il y amènera les pilotes de chasse pure à s’entraîner au tir air-sol. Il y pratiquera également les vols stratosphériques ainsi que le tir de missiles Sidewinder.

En décembre 1970, il est muté à Rheindahlen et devient le Chief TacEval Air Defence pour l’évaluation des unités de Chasse et les stations radar de la 2ATAF.

En août 1974, il rentre en Belgique au Commandement Instruction et Entraînement en tant que Sous/Chef d’État-major responsable de la formation des pilotes, officiers, techniciens et miliciens.

En novembre 1975, il rejoint le Commandement TAF en fonction de Sous/Chef d’État-Major Opérations et il est nommé colonel, le 26 juin 1976.

Le 13 juin 1977, le Colonel Castermans prend le commandement du 3Wing Tactique à Bierset jusqu’au 13 août 1980. Il y vole sur Mirage 5.

Posté au SHAPE à Casteau, il quitte la Force aérienne le 30 septembre 1980 après trente années de service pour entamer une carrière civile de 18 ans dans l’industrie chez Cockerill Mechanical Industries (CMI), d’abord comme Directeur Marketing et Ventes à la Division Defense (6 ans), puis comme Directeur Régional Sud-Est Asiatique à Singapour (4 ½ ans), comme Directeur Commercial Adjoint (3 ans) et enfin comme Consultant Défense (5 ans).

Après sa retraite, il sera président des Amis du Musée de l’Air durant trois ans. De 2005 à 2018, il assumera la présidence de l’association des pilotes et navigateurs belges brevetés aux États-Unis, les Silver Wings. Il fut également administrateur de la Maison des Ailes durant 25 ans, de 1966 à 1991.

Marié à Josyane Caby depuis 1958, il est père de deux enfants et grand-père de quatre petits-enfants.

Georges Castermans

Georges Castermans wordt als kandidaat hulpofficier op 29 januari 1951 in de Luchtmacht ingelijfd om piloot te worden. Na een eerste selectie op SV-4 te Wevelgem, zet hij vanaf april 1951 zijn vorming verder in de Verenigde Staten. Hij maakt deel uit van de Class 52-C en vliegt op T6-G te Goodfellow AFB en daarna op T-28 en T-33 te Bryan AFB, beide in Texas. Hij behaalt zijn Silver Wings op 10 mei 1952.

Terug in België, verblijft hij bijna tien jaar in de 2de Wing te Florennes (3 juni 1952 tot 23 januari 1961). Hij maakt deel uit van het 2de, 3de en 1ste Smaldeel als piloot, Flight Co, Ops Officer en technisch officier. Tevens maakt hij ook deel uit van de Vlieggroep als PAI (Pilot Attack Instructor) en Ops & Training. Ondertussen is hij in 1955 naar de V.S. teruggekeerd om er een cursus schietinstructeur te volgen in de Fighter Weapons School te Nellis AFB.

Einde 1955, verblijft hij zes maanden in Nederland om er de Belgische F-84F’s in ontvangst te nemen.

In januari 1961, vervoegt hij de sectie Planning op de Staf van de Luchtmacht om er het Bureel telegeleide wapens op te richten en tevens adjunct te worden van de projectofficier van het F-104 Starfighter programma.

In mei 1963, is hij naar de 1ste Wing te Bevekom verplaatst om er F-104 testpiloot van de Maintenance groep te worden. Zodoende, maakt hij deel uit van de eerste piloten die op dit toestel vliegen. Op 16 januari 1963, maakt hij gebruik van zijn schietstoel nadat het toestel wegens een technisch defect onbestuurbaar was geworden.

Oktober 1963 wordt hij Ops officier benoemd in het 350ste Smaldeel en in juni 1964 neemt hij het bevel ervan over. In december wordt hij majoor en is hij aan het hoofd van de ploeg piloten van de 1ste Wing en de controleurs van de CRC Glons die de luchtverdediging wedstrijd van AFCENT winnen en de Trofée Guynemer behalen. Door deze overwinning zullen ze de laureaten worden van de Nationaal Trofee van Sportverdienste.

Van november 1965 tot juni 1968, staat hij aan het hoofd van het Ops bureel op Commando TAF. In juni 1968, keert hij terug naar de 1ste Wing als commandant van de Vlieggroep en in december 1968, wordt hij luitenant-kolonel benoemd. Hij zal er o.a. de pure jachtpiloten het grond-lucht schieten aanleren. Ook zal hij stratosferische vluchten uitvoeren evenals Sidewinder missielen afvuren.

December 1970 wordt overgeplaatst naar Rheindahlen om er Chief TacEval Air Defence te worden om de jachteenheden en radarstations van 2ATAF te evalueren.

Augustus 1974 keert hij naar België terug om op Commando Opleiding en Training de functie van onder Stafchef te bekleden, en verantwoordelijkheid te worden voor de vorming van piloten, officiers, technici en dienstplichtigen.

November 1975 gaat hij over naar Commando TAF als onder stafchef operaties en wordt er kolonel benoemd op 26 juni 1976.

Op 13 juni 1977, neemt Kolonel Castermans te Bierset het bevel van de 3de Tactische Wing over tot 13 augustus 1980. Hij vliegt er op Mirage 5.

Na een mutatie naar SHAPE te Casteau, verlaat hij de Luchtmacht op 30 september 1980, na 30 jaar dienst, om een nieuwe loopbaan op te starten in de industrie. Hij zal 18 jaar doorbrengen bij Cockerill Mechanical Industries (CMI), eerst als Directeur Marketing en verkoop op de divisie Defensie (6 jaar), daarna als regionaal directeur Zuidoost Azië te Singapore (4 ½  jaar), als Adjunct Handelsdirecteur (3 jaar) en uiteindelijk als Defense Consultant (5 jaar).

Na zijn opruststelling, wordt hij voorzitter van de Vrienden van het Luchtvaartmuseum gedurende drie jaar. En van 2005 tot 2018, zal hij het voorzitterschap waarnemen van de vereniging van Belgische piloten en navigators die hun brevet, de Silver Wings, in de Verenigde Staten behaalden. Hij is ook gedurende 25 jaar, van 1966 tot 1991, bestuurslid geweest van het Huis der Vleugels.

Hij is getrouwd met Josyane Caby sedert 1958 en is vader van twee kinderen en grootvader van vier kleinkinderen.

Louis Reeckmans

Louis Reeckmans is in Molenstede bij Diest op 9 oktober 1930 geboren.

Zijn eerste contacten met de luchtvaart gebeuren met de militaire vliegtuigen uit Schaffen die laag boven de velden scheren. Hij is sterk onder de indruk en wil ook piloot worden.

Na zijn humaniora in het Atheneum van Diest beslist Louis om leerling piloot te worden in het hulpkader. Zo kan hij na enkele vlieguren op SV-4b in Wevelgem zijn opleiding in Amerika aanvangen. Hij verblijft in Texas en vliegt op T-6 Harvard, T-28 (Goodfellow AFB) en T-33/F-80 (Bryan AFB). Hij maakt deel uit van de derde promotie, Class 52-C, die in Amerika in 1951 de vliegopleiding start. Ze beginnen met 45 en zijn nog maar een tiental als ze hun vleugels behalen op 10 mei 1952.

Eens terug in België vervolledigt Louis zijn operationele training op F-84 E/G in het 27ste Smaldeel dat op dat ogenblik vanuit Chièvres vliegt.

Na enkele maanden in het verre Florennes met Majoor Lallemant als korpsoverste wordt hij naar Kleine-Brogel overgeplaatst.

Hij maakt er kennis met Lt Kol Du Monceau de Bergendal, DFC, de grote baas. Onder zijn bevel zal de basis stilaan vorm nemen.

Hij komt daar in het 31ste Smaldeel terecht en maakt nadien deel uit van de eerste piloten die hun conversie op F-84F maken.

In 1958 wordt hij als eerste en enige instructeur op F-84F naar Nörvenich overgeplaatst om er de eerste Duitse piloten van de Luftwaffe op te leiden. Hij verblijft er meer dan een jaar.

Na een cursus om beroepsofficier te worden brengt hij enkele jaren door in een Nike missielen eenheid in Duitsland bij Düren.

Na een conversie op F-104G specialiseert Louis zich in de planning van strike (nucleaire) opdrachten.

Zijn loopbaan beëindigt Louis in 1979 in Kleine-Brogel als kommandant Vlieggroep.

Zijn zoon Luc zal in zijn voetsporen lopen en als piloot zijn volledige loopbaan in het 31ste Smaldeel op F-16 doorbrengen. In 2000 passeerde hij de kaap van 3.000 uren op F-16.

Als het over ‘Bij ons in KeeBee’ gaat, dan zullen ze zeker een stukje kunnen meepraten…

 

 

Louis Reeckmans est né le 9 octobre 1930 à Molenstede près de Diest.

Au cours de sa jeunesse, il voit régulièrement les avions de l’Aéronautique militaire de Schaffen survoler les champs à très basse altitude. Il est fort impressionné et souhaite également devenir pilote.

Après des humanités à l’Athénée de Diest, Louis devient élève pilote dans le cadre auxiliaire. Après quelques heures sur SV-4b à Wevelgem, il poursuit sa formation aux États-Unis.

Il séjourne au Texas et vole successivement sur T-6 Harvard, T-28 (Goodfellow AFB) et sur T-33/F-80 à Bryan AFB.

Il fait partie de la troisième promotion, Class 52-C, ayant débuté en 1951 la formation pilote aux États-Unis. Ils commencent à 45, mais ne sont plus qu’une dizaine lors de la remise des ailes le 10 mai 1952.

De retour en Belgique, Louis poursuit sa formation opérationnelle sur F-84 E/G à la 27Escadrille qui vole à ce moment à partir de Chièvres.

Après avoir passé quelques mois à la base de Florennes sous le commandement du Major Lallemant, Louis obtient sa mutation vers Kleine-Brogel. Il y fait la connaissance de son nouveau chef de corps, le Lt Col Du Monceau de Bergendal, DFC.

C’est sous son commandement que la base prendra petit à petit forme.

Louis fait partie des premiers pilotes de la 31Escadrille à effectuer une transition sur F-84F.

En 1958, il est le seul à être désigné comme instructeur F-84F des premiers pilotes allemands de la Luftwaffe à la base de Nörvenich. Il y restera plus d’un an.

Après un cours de formation officier pour passer de carrière, Louis séjournera quelques années dans une unité missile Nike près de Düren en Allemagne.

Après une transition sur F-104G, il deviendra au sein du 10e Wing, le spécialiste « Mission planning » pour les missions strike (nucléaire).

Louis termine sa carrière en 1979 à Kleine-Brogel comme commandant du groupe de vol.

Son fils Luc marchera dans les traces de son père et effectuera toute une carrière de pilote sur F-16 au sein de la 31Escadrille. En l’an 2000, il entrait dans le club très fermé des pilotes ayant passé le cap des 3.000 heures sur F-16.

Il savent incontestablement de quoi ils parlent lorsqu’il s’agit d’évoquer les souvenirs de « Bij ons in KeeBee »…

 

Hoofdstukken in de film met tijdsaanduiding

0.11 Duitse inval in Diest en eerste contact met de Belgische Luchtmacht

3.52: Nederlands examen op het Atheneum

5.38: Reserveofficier of leerling pilot Luchtmacht?

10.10: Opleiding in Amerika 

13.45: Op F-84 E en G in Florennes

18.05: film A. Vingerhoets – Thunderjets op schietveld Helchteren.

21.00: Een gevaarlijke periode

23.27: Operationele opdrachten in Kleine-Brogel 

25.15: Schietoefeningen en huwelijk

27.00: “Een speciale figuur” in het 31ste Smaldeel…

29.50: Op de vlieggroep

32.00: Instructeur F-84F bij de Luftwaffe in Nörvenich

37.40: Opleiding officier.

39.50: Naar Congo met F-84F in 1960?

44.00: F-104 Starfighter… een veilig toestel!

48.10: Mutatie naar de “Nikes” in Duitsland

51.02: Vlieggroep commandant en …“Bij ons in KeeBee”…

54.34: Generaal Ivan “Duke” Du Monceau de Bergendal DFC

55.23: Fotoalbum

57.25: Film Du Monceau

 

Jeff Moureau

Interview de/van Jeff Moureau (41 min 35) avec sous-titre en néerlandais / met Nederlandse ondertiteling (vertaling JP Buyse en Bruno Ceuppens)

 

Joseph « Jeff » Moureau is geboren te Brussel-Jette op 13 april 1921.

Met zijn tweelingbroer Alfred « Freddy », zijn zij de oudste van een familie van tien kinderen.

 

Tijdens de ontscheping in Normandië op 6 juni 1944, haalt Jeff Moureau een Junker Ju88, een Duitse bommenwerper, neer bij de tweede vlucht die hij die dag uitvoert. Met zijn 98 jaar, is Jeff de laatste Belgische piloot nog in leven die aan deze operatie Overlord heeft deelgenomen, een operatie waarvan de uitkomst de wereldgeschiedenis grondig zal veranderen.

 

Enkele dagen na de Duitse invasie, verlaten de twee broeders op aanraden van hun vader hun tehuis om zich te voet naar Engeland te begeven. Ze slagen in hun opzet door zich in Calais te mengen in een groep van Duitse gevangenen die op de Canterbury inschepen.

Ze zijn getuigen van de bombardementen van Londen en na enkele maanden melden ze zich als vrijwilligers om piloot te worden bij de RAF.

Na een lange opleiding slagen ze erin hun RAF-vleugels te behalen op Spitfire. Ze komen terecht in het 349ste Smaldeel, dat voornamelijk uit Belgische piloten bestaat.

Bij zijn eerste vlucht in het smaldeel, ontsnapt hij aan de dood door zijn leader niet te volgen in het slechte weer. Deze laatste zal omkomen bij zijn poging om toch te landen.

 

Tijdens zijn periode in het smaldeel, is Jeff Moureau het slachtoffer van een zwaar auto-ongeval. Hij wordt omvergereden door een wagen die de piloten naar hun vliegtuigen vervoert. Op het einde van zijn herstelperiode, keert hij terug naar het smaldeel zonder enige medische goedkeuring en zal zo aan de ontscheping deelnemen.

 

Na de oorlog verlaat Jeff Moureau de militaire luchtvaart om eerst bij Sobelair en daarna, zoals zijn tweelingbroer Freddy, bij Sabena te gaan vliegen. Hij zal er meer dan dertig jaar als boordcommandant functioneren op alle types van onze nationale maatschappij.

 

Wij zijn Jeff bijzonder dankbaar voor dit interview. Onze dank gaat ook uit naar het 349ste Smaldeel voor hun steun bij de realisatie van deze reportage. Ook houden we eraan om VTM (Mevrouw Suzy Hendrikx) te bedanken voor het ter beschikking stellen van de video die met onze vriend Jeff in Kleine-Brogel gedraaid werd.

 

Joseph « Jeff » Moureau est né à Bruxelles-Jette le 13 avril 1921.

Avec son frère jumeau Alfred « Freddy », ils sont les aînés d’une famille de dix enfants.

 

Lors du débarquement en Normandie le 6 juin 1944, Jeff Moureau abat un bombardier allemand, un Junker Ju88 au cours de la deuxième mission volée ce jour-là. À 98 ans, il est le dernier aviateur belge encore en vie ayant participé à l’Opération Overlord, opération dont l’issue changera le cours de l’histoire.

 

Quelques jours après l’invasion allemande, les deux frères quittent le domicile sur recommandation de leur père pour se rendre, à pied, en Angleterre. Ils y parviennent en se mêlant à Calais à une colonne de prisonniers allemands qui embarquent sur le Canterbury.

Ils assistent aux bombardements de Londres et après quelques mois, se portent volontaires pour devenir pilote à la RAF.

S’en suit une longue formation qui leur permet d’obtenir les ailes de la RAF sur avion Spitfire. Ils sont mutés à la 349Escadrille qui est essentiellement composée d’aviateurs belges.

Lors de son premier vol en escadrille, il échappe à la mort en ne suivant pas son leader dans le mauvais temps. Ce dernier ne rentrera pas au terrain.

 

Au cours de sa période en escadrille, Jeff Moureau sera victime d’un grave accident. Il est percuté par un véhicule qui conduit les pilotes aux avions. Après sa convalescence, il réintégrera l’escadrille faisant fi des avis médicaux et participera ainsi aux opérations du débarquement.

 

Après la guerre, Jeff Moureau quitte l’aviation militaire pour la Sobelair avant d’entrer comme son frère à la Sabena. Il y volera pendant plus de trente ans sur tous les avions de la compagnie nationale.

 

Nous sommes particulièrement reconnaissants à Jeff d’avoir bien voulu nous accorder cet interview. Nos remerciements vont également à la 349Escadrille pour l’aide fournie dans la réalisation de ce reportage ainsi qu’à VTM (Mme Suzy Hendrikx) pour la mise à disposition de la vidéo tournée à Kleine-Brogel avec notre ami Jeff.

 

Team Belgian voices of the sky – VTB

 

Roger Taymans Part I

« Le démineur » : dans la première partie, le général décrit sa jeunesse et la période particulièrement dangereuse comme démineur pendant la Deuxième Guerre mondiale.

 

Le Général Taymans est né à Bruxelles, le 13 février 1926. Alors qu’il est toujours aux études à l’Athénée de Schaerbeek, il participe pendant quelques mois à des actions de résistance contre les Allemands.

Engagé comme volontaire de guerre, il est versé au Génie en mars 1945 et devient démineur ; à 19 ans, il a déjà une centaine d’hommes sous ses ordres. Pendant plus de deux ans, il participera à des opérations de déminage et d’enlèvement de bombes.

 

« De ontmijner »: in het eerste deel beschrijft Roger Taymans zijn jeugd en zijn bijzondere gevaarlijke periode als ontmijner gedurende de Tweede Wereldoorlog.

 

Generaal Taymans is op 13 februari 1926 in Brussel geboren. Tijdens zijn studies aan het Atheneum van Schaarbeek maakt hij enkele maanden deel uit van het verzet tegen de Duitsers.

In maart 1945, wordt hij ontmijner bij de Genie als oorlogsvrijwilliger; op amper 19-jarige leeftijd heeft hij al een honderdtal mannen onder zijn bevel. Gedurende meer dan twee jaar, zal hij aan ontmijningsoperaties en opruiming van bommen deelnemen.

Roger Taymans PartII

« Du Spitfire au F-16 » : La deuxième partie retrace sa carrière comme aviateur et officier d’état-major dans les Forces armées belges et organismes internationaux.

 

Passé à la Force Aérienne au mois d’octobre 1947, il obtient ses ailes sur Spitfire, le 09 août 1949. Il rejoint la 2e Escadrille à Florennes pour y voler sur F-84E, G et F. Il commande le Groupe de vol de 1958 à 1960 et devient comme lieutenant-colonel, Chef de Corps du 2Wing de 1963 à 1966. L’unité réalise d’excellentes performances lors des évaluations tactiques des missions conventionnelles et nucléaires.

Muté à l’État-major de la Force Aérienne, il exerce la fonction de chef de la Section Plans & Programmes (VSP). Il aura notamment la responsabilité de l’évaluation des avions Lockheed C-130, SIAI Marchetti SF.260, Dassault Falcon 20 et finalement Mirage 5. Le 26 décembre 1976, il est nommé général-major.

Après une période à AAFCE, un état-major international aérien à Ramstein (RFA), Roger Taymans est muté à l’État-major général à Bruxelles pour y occuper la fonction d’Adjoint du Chef d’État-major. Il reprend également la fonction de Directeur National d’armement ainsi que la présidence du Groupe Otan en charge des études relatives à l’armement aérien.

De 1952 à 1972, le Général Taymans a volé sur 33 types d’avions différents dont plus de 2.000 heures sur les différents modèles de F-84.

Après avoir débuté sa carrière de pilote de chasse sur Spitfire, le général se verra offrir un vol sur l’avion F-16 à Beauvechain.

Le 26 mars 2019, lors du banquet annuel de l’association des Vieilles Tiges de l’Aviation belge, le général recevait son diplôme de 70 ans de brevet d’aviateur…

 

« Van Spitfire naar F-16 »: in het tweede deel beschrijft hij zijn loopbaan als vliegenier en stafofficier bij de Belgische Strijdkrachten en internationale organismen.

 

In oktober 1947 gaat hij over naar de Luchtmacht en op 09 augustus 1949 behaalt hij zijn vleugels van piloot op Spitfire. Hij vervoegt het 2de Smaldeel te Florennes om er op F-84E, G en F te vliegen. Van 1958 tot 1960 beveelt hij de Vlieggroep en wordt als luitenant-kolonel Korpscommandant van de 2de Wing van 1963 tot 1966. De eenheid behaalt uitstekende resultaten tijdens tactische evaluaties van conventionele en nucleaire operaties.

Hij wordt overgeplaatst naar de Luchtmachtstaf en bekleed de functie van sectiechef Plannen & Programma’s (VSP). Hij zal er o.a. de verantwoordelijkheid hebben voor de evaluatie van de Lockheed C-130, de SIAI Marchetti SF.260, de Dassault Falcon 20 en uiteindelijk de Mirage 5 toestellen. Op 26 december 1976 wordt hij generaal-majoor benoemd.

Na een periode in AAFCE, een internationale luchtmachtstaf te Ramstein (Duitsland), wordt Roger Taymans gemuteerd naar de Generale Staf te Brussel als Adjunct stafchef.

Tevens wordt hij Nationale Directeur van bewapening evenals voorzitter van de NAVO-groep die belast is met de studies aangaande luchtbewapening.

Tussen 1952 en 1972 heeft Generaal Taymans op 33 types vliegtuigen gevlogen waaronder meer dan 2.000 uur op de verschillende F-84 toestellen.

Op het einde van zijn loopbaan werd hem een vlucht F-16 aangeboden nadat hij als jachtpiloot op Spitfire begonnen was.

Op 26 maart 2019, tijdens het jaarlijks banket van de Vieilles Tiges van de Belgische Luchtvaart heeft de generaal zijn diploma van 70 jaar vleugels in ontvangst genomen.

 

 

Serge Martin

Serge Martin, un pilote d’exception
Serge entre en décembre 1953 à la Force Aérienne comme mécanicien avion à l’âge de dix-neuf ans. Après quelques mois en escadrille, il tente la passerelle pour devenir pilote. Il obtient ses ailes en juin 1957. Après cinq années passées comme sous-officier pilote à Florennes sur F-84F Thunderstreak, on lui propose en 1962 une place d’essayeur à la SABCA, en compagnie du brillant aviateur Bernard Neefs. À la suite du décès de ce dernier en novembre 1965, Serge devient chef pilote, fonction qui lui permettra pendant plus de trente années d’effectuer les essais de tous les avions de combat de la Force Aérienne belge : F-104 Starfighter, Mirage 5, F-16…
En parallèle, Serge accumulera de nombreuses heures notamment comme pilote de convoyage des avions SIAI Marchetti et en fin de carrière, comme pilote de ligne freelance sur B-707 et 737 pour différentes compagnies belges : TEA, Sobelair, Air Belgium, Biac et Young Cargo…

Serge Martin, een uitzonderlijk piloot
Serge is 19 jaar oud wanneer hij in december 1953 zijn opleiding start als vliegtuigtechnieker bij de Luchtmacht. Na enkele maanden smaldeelervaring stelt hij zijn kandidatuur als leerling-piloot.. In juni 1957 behaalt hij zijn vleugels. Na vijf jaar als onderofficier piloot op F-84F Thunderstreak te Florennes wordt hem in 1962 een plaats als testpiloot aangeboden bij de firma SABCA, samen met de briljante vliegenier Bernard Neefs. Na het overlijden van Neefs in november 1965 wordt Serge chefpiloot, functie die hem gedurende meer dan 30 jaar zal toelaten om de testen uit te voeren van alle gevechtsvliegtuigen van de Belgische Luchtmacht: F-104 Starfighter, Mirage 5, F-16…
Naast deze opdracht zal Serge ook talrijke uren vliegen o.a. bij het overvliegen van SIAI Marchetti toestellen. Einde loopbaan vliegt hij ook nog als freelance lijnpiloot op B-707 en 737 voor verschillende Belgische maatschappijen: TEA, Sobelair, Air Belgium, Biac en Young Cargo…

 

En  Français

Dureé 1u19

 

Celle De Petter

Graag stel ik mijn volgende documentaire voor waar we bijna 2 jaar aan gewerkt hebben.

Marcel “Celle” De Petter (° Zele, 25.08.1952)

Tijdens zijn loopbaan bij de Luchtmacht vloog hij bijna 18 jaar met de Mirage 5, waarvan een groot aantal jaren als instructeur. In totaal realiseerde hij 3200 vlieguren op dit toestel. Hij eindigde zijn carrière als piloot C-130.

Celle a presque volé dix-huit ans sur Mirage 5 au sein de la Force Aérienne belge, dont un grand nombre comme instructeur. Il totalise 3.200 heures de vol sur cet appareil avant d’être converti sur C-130, avion sur lequel il termine sa carrière de pilote militaire.

Het uitgebreide interview is beschikbaar op DVD met extra bonus track C130.

Deze DVD kan men kopen bij iedere opendeur  van de Mirage 5 BD 09 RESTORATION GROUP.

De opbrengst dient om het patrimonium te beschermen van de Mirage 5 BD 09.

https://www.facebook.com/groups/190939791496166/?ref=group_header

 

©2020 Yves Van den Brouck